Monday, December 12, 2005

ناداری آن داراترین

ده سال می گذرد
نه قطره ای به چنگ آورده ام
نه نم بادی, نه شبنم عشقی
سرزمین بی باران
اکنون فقط از فرزانگی خویش خواهانم
که خست نورزد در این بی حاصلی
خود سیل وار سرازیر شو
خود شبنم چکیدن شو
خود باران باش این برهوت زردگون را

اکنون میان دو هیچ- نیچه

1 Comments:

Anonymous محمد said...

داشتم شعر رو می خوندم هر چی به آخرش می رسیدم هی می گفتم آفرین ببین ما اینهمه ایراد می گیریم عجب شعری گفته
آخرش حالم گرفته شد ( نیچه

Friday, December 23, 2005 1:24:00 AM  

Post a Comment

<< Home