Wednesday, June 28, 2006

هوم


در هیچ دوره از زندگانی انقدر احساس سر خوشی و رها بودن نکردم و در هیچ دوره انقدر به عمق پوچی زندگی پی نبرده بودم. شاید چون وقتی به قله میرسی مفهوم دره و پرتگاه رو متوجه میشی نه وقتی ته دره هستی. و من امشب تنها نظاره گر بحث, با قلیون آناناسم سرگرم, میخندیدم.

3 Comments:

Anonymous قوقولی قوقو said...

یک اعتراف: هر وقت اینجا می آم حسودی می کنم که اینقدر سفر میری و اینطور با طبیعت یگانه ای... عمر را گرچه پای لنگ شده/ لیک امید می پرد گستاخ

Friday, June 30, 2006 4:14:00 PM  
Anonymous نینا said...

چقدر خوشحال این احساس سرخوشی ات ام.. چقدر اون گلابیه با مزه است... و چقدر..هوم م م م که اگه میشد ساعتها راجع به خیلی چیزا با هم گپ میزدیم ها!!چقدر و... هی چقدر!!ا :)))

Friday, June 30, 2006 7:34:00 PM  
Blogger Nil said...

بله چقدر و چقدر میشد بحث کرد:))
قوقولی چرا وبلاگت خاموشه؟

Monday, July 03, 2006 12:05:00 AM  

Post a Comment

<< Home